Προγράμματα Σπουδών ΕΛΛΗΝΙΚΟΣ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ

  Ιστοσελίδα Facebook Π.Σ

Επισκόπηση Θεματικής Ενότητας Σπουδών

Νεοελληνική Τέχνη: Γλυπτική - Ζωγραφική
ΕΛΛ415
15
Η Θεματική Ενότητα (Θ.Ε.) εστιάζει στα ακόλουθα γνωστικά αντικείμενα:  19ος αιώνας: ζωγραφική, γλυπτική και αρχιτεκτονική20ός αιώνας: από την αρχή του αιώνα έως και τη «γενιά του ’60»
Για την καλύτερη κατανόηση των επιδράσεων της νεοελληνικής τέχνης, ειδικά από το τέλος του 19ου αιώνα και εξής, προβλέπονται συνοπτικές αναφορές στην ευρωπαϊκή μοντέρνα τέχνη.
Η ύλη της ευρωπαϊκής τέχνης είναι διδακτέα, αλλά όχι εξεταστέα.
 
Στόχοι της Θεματικής Ενότητας (Θ.Ε.) είναι:
 
Μέσα από τη μελέτη της Θ.Ε. οι φοιτητές καλούνται:
- να κατανοήσουν τον τρόπο με τον οποίο συγκεκριμένες πολιτικές, κοινωνικές, οικονομικές και θρησκευτικές συγκυρίες και δομές από τον 19ο αιώνα και εξής επηρέασαν τη διαμόρφωση της νεοελληνικής τέχνης
- να αναγνωρίσουν το ρόλο της τέχνης στη νεοελληνική κοινωνία του 19ου και του 20ού αιώνα
- να μελετήσουν τα χαρακτηριστικά της νεοελληνικής τέχνης και τα σημεία αλληλεπίδρασης με τον δυτικό μοντερνισμό
- να παρακολουθήσουν τους κυριότερους σταθμούς στην αισθητική εξέλιξη των τεχνών στην Ελλάδα μέσα από το έργο σημαντικών καλλιτεχνών
- να εξοικειωθούν με τη σχετική ορολογία και να οικειοποιηθούν εργαλεία ανάλυσης, περιγραφής και αποτίμησης των έργων τέχνης
- να αναπτύξουν κριτική σκέψη και ματιά στον τρόπο προσέγγισης των έργων μέσα από την «ανάγνωση» των  μορφολογικών τους χαρακτηριστικών και τη συναγωγή πληροφοριών για την εποχή που τα δημιούργησε
- να εμβαθύνουν στο χειρισμό της ορολογίας, της επιστημονικής βιβλιογραφίας και γενικότερα των πηγών που άπτονται στο θεματικό αντικείμενο της Θ.Ε.
 
Υποχρεωτική βιβλιογραφία
· Ιωαννίδου Μ. (2011). Ελληνική Ζωγραφική και Χαρακτική, από τον 18ο στον 20ό αιώνα. Λευκωσία: Ανοικτό Πανεπιστήμιο Κύπρου.
· Καραΐσκου Β. (2013). Χρήσεις και καταχρήσεις του πολιτισμού. Ελλάδα 1974-2010. Θεσσαλονίκη: University Studio Press, 15-33.
· Καραΐσκου Β. (2011). Νεοελληνική Γλυπτική: Ματιές και Αναγνώσεις. Αθήνα: Gutenberg-ΑΠΚυ.
· Αδαμοπούλου Α. (2000). Ελληνική Μεταπολεμική Τέχνη. Εικαστικές παρεμβάσεις στο χώρο. Θεσσαλονίκη: University Studio Press, 45-67, 69-72, 88-91.
· Χαραλαμπίδης Α. (2010). Τέχνη, βλέπω-γνωρίζω-αισθάνομαι. Θεσσαλονίκη: University Studio Press. [Από το συγκεκριμένο βιβλίο χρησιμοποιούνται μόνο επιμέρους κεφάλαια.]
 
Συμπληρωματική βιβλιογραφία
 
Ελληνική τέχνη - 19ος αιώνας
· Καλλιγάς  Μ. (1977).  «Κοινωνία  και  πολιτισμός  από  το  1833  έως  το  1881.  Ζωγραφική-Γλυπτική-Χαρακτική» στο Ιστορία του Ελληνικού Έθνους. τ. ΙΓ΄. Αθήνα: Εκδοτική Αθηνών, 529-543.
· Λυδάκης Σ. (1976). Η Ιστορία της Νεοελληνικής Ζωγραφικής. τ. 3. Αθήνα: Μέλισσα.
· Μυκονιάτης Η. (1990). «Η ελληνική κοιμητηριακή γλυπτική του 19ου αι.» στο Αρχαιολογία και Τέχνες, τ. 36, 42-53.
· Μυκονιάτης Η. (1996). Νεοελληνική γλυπτική. Αθήνα: Εκδοτική Αθηνών.
· Μορτάκη Σ. (2014). Η μετανάστευση Ελλήνων καλλιτεχνών στο Παρίσι από το 19ο στον 20ό αιώνα. Η περίπτωση του Κωνσταντίνου Ανδρέου. Αθήνα: Παπαζήση.
· Ξύδης Α. (1976). Προτάσεις για την Ιστορία της Νεοελληνικής Τέχνης, τ. Α΄-Β΄. Αθήνα: Ολκός.
· Παπανικολάου Μ. (2005). Η ελληνική τέχνη του 18ου και του 19ου αι. Ζωγραφική-Γλυπτική. Θεσσαλονίκη: εκδόσεις Βάνιας.
· Παπανικολάου Μ. (2006). Η ελληνική τέχνη του 20ού αιώνα. Ζωγραφική-Γλυπτική. Θεσσαλονίκη: εκδόσεις Βάνιας.
· Σπητέρης Τ. (1979). 3 Αιώνες Νεοελληνικής Τέχνης 1660-1967. τ. Α’-Γ’. Αθήνα: Πάπυρος.
· Σβορώνος Ν. (2007). Επισκόπηση της Νεοελληνικής Ιστορίας. Αθήνα: Θεμέλιο.
· Παυλόπουλος Δ. (1992). «Αντίγραφα και παραλλαγές αρχαίων έργων στη νεοελληνική γλυπτική» στο Αρχαιολογία και Τέχνες, τ. 43, 73-80.
· Στεφανίδης Μ. (1984). «Το χρονικό της νεοελληνικής γλυπτικής» στο Εικαστικά, τ. 29, 18-29.
· Μυκονιάτης Η. (1990). «Η ελληνική κοιμητηριακή γλυπτική του 19ου αι.» στο Αρχαιολογία και Τέχνες, τ. 36, 42-53.
 
Για την Ευρωπαϊκή Τέχνη από τον 15ο έως τον 19ο αιώνα
·  Gombrich E. H. (1998). Το χρονικό της τέχνης. Αθήνα: ΜΙΕΤ.
 
Ελληνική τέχνη: 20ός αιώνας
· Βακαλό Ε. (1981-1985). Η φυσιογνωμία της μεταπολεμικής τέχνης στην Ελλάδα, τ. Α’-Δ’. Αθήνα: Κέδρος.
· Καφέτση Α., επιμ. (1992). Μεταμορφώσεις του Μοντέρνου: η ελληνική εμπειρία. Αθήνα: Εθνική Πινακοθήκη-Μουσείο Αλέξανδρου Σούτσου.
· Κωτίδης Α. (1993). Μοντερνισμός και «Παράδοση» την ελληνική τέχνη του Μεσοπολέμου. Θεσσαλονίκη: University Studio Press.
· Κωτίδης Α. (2000). «Η μεταπολεμική ελληνική τέχνη» στο Ιστορία του Ελληνικού Έθνους. Αθήνα: Εκδοτική Αθηνών, τ. ΙΣΤ’, 571-585.
· Παπαδοπούλου  Μ.,  επιμ. (2005). Τα  χρόνια  της  αμφισβήτησης:  η  τέχνη  του  ’70  στην  Ελλάδα, Αθήνα: Εθνικό Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης.
· Παπανικολάου Μ. (2006). Η ελληνική τέχνη του 20ού αιώνα. Ζωγραφική-Γλυπτική. Θεσσαλονίκη: εκδόσεις Βάνιας.
· Σπητέρης Τ. (1979) 3 Αιώνες Νεοελληνικής Τέχνης 1660-1967. τ. Α’-Γ’. Αθήνα: Πάπυρος.
· Σπητέρης Τ. (1978) «Η Νεοελληνική Τέχνη από το 1913 έως το 1941» στο Ιστορία του Ελληνικού Έθνους. Αθήνα: Εκδοτική Αθηνών, τ. ΙΕ’, 504-514.
· Στρούζα Ε. (2005). Συλλογή Εμφιετζόγλου. Νεότερη και Σύγχρονη Ελληνική Τέχνη. Αθήνα.
· Παρίσι-Αθήνα 1863-1940. (2007). Αθήνα: Εθνική Πινακοθήκη-Μουσείο Αλεξάνδρου Σούτσου.
· Χρήστου Χρ. (2000). Η ελληνική ζωγραφική στον εικοστό αιώνα, τ. Α. Αθήνα: Σύλλογος προς διάδοσιν ωφέλιμων βιβλίων.
 
Για τη Μοντέρνα Τέχνη – Καλλιτεχνικά κινήματα σε Ευρώπη και Αμερική
· Αργκάν Τ. (1998). Η μοντέρνα τέχνη. Ηράκλειο: Πανεπιστημιακές εκδόσεις Κρήτης, Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών.
· Παρίσι 1900. Αρ Νουβώ και Μοντερνισμός. Θησαυροί από το Petit Palais. (2010). Αθήνα: Εθνική Πινακοθήκη – Μουσείο Αλέξανδρου Σούτσου.
· Foster, H., Krauss, R., Bois, Y. A. and Buchloh, B. H. D., Τσολακίδου Ιουλία (μτφρ.). (2009). Η τέχνη από το 1900. Μοντερνισμός, αντιμοντερνισμός, μεταμοντερνισμός. Αθήνα και Θεσσαλονίκη: Επίκεντρο.
Χαραλαμπίδης Α. (1990). Η Τέχνη του 20ού αιώνα, 1880-1920, τ. 1. Θεσσαλονίκη: εκδόσεις University Studio Press.
Χαραλαμπίδης Α. (1993). Η Τέχνη του 20ού αιώνα, Μεσοπόλεμος, τ. 2. Θεσσαλονίκη: University Studio Press.
Χαραλαμπίδης Α. (1995). Η Τέχνη του 20ου Αιώνα, Η Μεταπολεμική Περίοδος, τ. 3. Θεσσαλονίκη: εκδόσεις University Studio Press.
 
Γλώσσα διδασκαλίας
Ελληνικά
 
Μέθοδοι διδασκαλίας
Καθοδηγούμενη αυτο-διδασκαλία με συνδυασμό ποικίλων μεθόδων:
1. Πραγματοποιούνται τρεις (3) Ομαδικές Συμβουλευτικές Συναντήσεις (ΟΣΣ).
2. Εκπονούνται δυο (2) γραπτές εργασίες που βοηθούν στην εμβάθυνση και κατανόηση της ύλης σε επιμέρους θέματα.
3. Η ύλη της υποχρεωτικής βιβλιογραφίας οργανώνεται και μελετάται στη βάση δυο χρονικών ενοτήτων (19ος και 20ός αιώνας, κλασική παράδοση και μοντερνισμός, αντίστοιχα).
4. Η μελέτη εμπλουτίζεται με τα συμπληρωματικά κείμενα και το οπτικό υλικό που αναρτώνται στην πλατφόρμα.
5. Χρησιμοποιείται η πλατφόρμα σύγχρονης επικοινωνίας για παρουσιάσεις και συζητήσεις επιμέρους εικαστικών θεμάτων.
6. Χρησιμοποιείται η πλατφόρμα ασύγχρονης επικοινωνίας για επίλυση αποριών, ανταλλαγή απόψεων και συζητήσεις.
7. Αναρτώνται στην πλατφόρμα συγκριτικοί χρονολογικοί πίνακες και απαραίτητη ορολογία.
8. Αναρτώνται στην πλατφόρμα ασκήσεις αυτο-αξιολόγησης και εκπαιδευτικές δραστηριότητες που βοηθούν τόσο στην εμπέδωση νοημάτων όσο και στην επανάληψη ύλης.
 
Τρόποι αξιολόγησης
Δύο γραπτές εργασίες και μία εξέταση με την ολοκλήρωση της Θεματικής ενότητας.
 
Πρόγραμμα Σπουδών
Σπουδές στον Ελληνικό Πολιτισμό
 
Σπουδές στον Ελληνικό Πολιτισμό

Διδάσκοντες

Τμήματα




Επιστροφή

Δ Τ Τ Π Π Σ spacerheight22 Κ
 
1
 
2
 
3
 
4
 
5
 
6
 
7
 
8
 
9
 
10
 
11
 
12
 
13
 
14
 
15
 
16
 
17
 
18
 
19
 
20
 
21
 
22
 
23
 
24
 
25
 
26
 
27
 
28
 
29
 
30
 
31