Πρόγραμμα Σπουδών ΘΕΑΤΡΙΚΕΣ ΣΠΟΥΔΕΣ

Επισκόπηση Θεματικής Ενότητας Σπουδών

Θεατρική Πρακτική: Εφαρμογές Υποκριτικής και Σκηνοθεσίας
ΘΣΠ 63
30
Σε αυτή τη Θεματική Ενότητα, η οποία προσφέρεται μόνο στους φοιτητές που επιλέγουν την κατεύθυνση Υποκριτική και Σκηνοθεσία, οι φοιτητές έρχονται σε επαφή με βασικούς άξονες της θεατρικής πρακτικής, μέσα από το πλαίσιο της σκηνοθεσίας και της υποκριτικής, έτσι ώστε να εξοικειωθούν με τις κύριες συνιστώσες της παράστασης. Εισάγοντας τους φοιτητές σε έννοιες που κατεξοχήν διέπουν τη σύγχρονη παραστατική δημιουργία, η ΘΣΠ 63 προχωράει πέρα από την περιγραφή του ιστορικού και αισθητικού πλαισίου, σε προτάσεις πρακτικής εφαρμογής όσων παραγόντων επηρεάζουν άμεσα τη δουλειά του σκηνοθέτη και του ηθοποιού πάνω στη σκηνή. Η ΘΣΠ 63 εξετάζει ζητήματα της σκηνοθετικής και υποκριτικής τέχνης, εμβαθύνοντας σε τεχνικές ερμηνείας και σύλληψης του σκηνικού κόσμου,  δραματουργικής ανάλυσης, καθοδήγησης του ηθοποιού και στήσιμο μιας παράστασης στο σύνολό της. Μελετώνται βασικά σκηνοθετικά και υποκριτικά ρεύματα του 20ου και 21ου αιώνα,  σε συνάρτηση με τρόπους εφαρμογής των εκάστοτε συστημάτων και τεχνικών σε συγκεκριμένα έργα, σκηνές, και δραματουργικά μοντέλα. Τέλος, η ΘΣΠ63 εισάγει τους φοιτητές σε κύριες συνιστώσες της θεατρικής πρακτικής,πέραν της σκηνοθεσίας και της υποκριτικής, όπως για παράδειγμα, τη σκηνογραφία, τη θεατρική γραφή, τη χρήση των πολυμέσων στην παράσταση και τη διαδικασία του θεάτρου της επινόησης.

Αναμενόμενα μαθησιακά αποτελέσματα

Με την ολοκλήρωση της ΘΣΠ63 o φοιτητής θα είναι σε θέση να:
 
  • Αναφέρει βασικούς σταθμούς στην ιστορία της σκηνοθεσίας του 20ου αιώνα στο παγκόσμιο θέατρο.
  • Γνωρίζει τις πιο σημαντικές τάσεις στο σύγχρονο σκηνοθετικό τοπίο στο θέατρο της Δύσης και να είναι εξοικειωμένος με το έργο, το καλλιτεχνικό ύφος, αλλά και εμβληματικές τεχνικές σημαντικών σκηνοθετών αλλά και θεωρητικών της σκηνικής πράξης (Craig, Meyerhold, Reinhard, Αrtaud, Brecht, Beckett, Brook, Wilson, Mnouchkine, Le Compte, κ.ά.)
  • Κατανοεί τους βασικούς άξονες της δημιουργικής διαδικασίας του σκηνοθέτη (επιλογή-προετοιμασία, κάστιγκ, οργάνωση παραγωγής, πρόβες, συνεργασία με σκηνογράφο, ενδυματολόγο, χορογράφο, φωτιστή, δραματουργό, κ.ο.κ).
  • Αναλύει ένα δραματικό κείμενο σε βάθος, εντοπίζοντας δραματουργικές ιδιαιτερότητες και παραστασιολογικές δυνατότητες.
  • Συλλαμβάνει ερμηνευτικά ένα κείμενο, οπτικοποιώντας το και εμβαθύνοντας στη διαδικασία στησίματος (point-of-view, επιλογή συνεργατών, βασικές μέθοδοι δραματουργικής ανάλυσης και πρόβας, προσαρμογή σκηνικού χώρου.
  • Εκπονεί προτάσεις για τη σκηνοθεσία, σε δεδομένο σκηνικό χώρο, ενός θεατρικού έργου, μεταχειριζόμενος εργαλεία σκηνικής σύνθεσης και τεκμηριώνοντας τις επιλογές του. 
  • Γνωρίζει ουσιώδη στοιχεία για την τέχνη του ηθοποιού και τις ιδιαιτερότητες-ισορροπίες της συνεργασίας ηθοποιού-σκηνοθέτη, αλλά και σκηνοθέτη-θεατρικού συγγραφέα κατά την ερμηνευτική διαδικασία.
  • Αναγνωρίζει θεμελιώδη στοιχεία εκπαίδευσης (training) του ηθοποιού και βασικά υποκριτικά συστήματα (Stanislavski, Meyerhold, Grotowski κ.ο.κ.)
  • Αναλύει έναν δραματικό χαρακτήρα αλλά και να ερμηνεύει τα κίνητρα και τις δράσεις των χαρακτήρων σκηνικά μέσα από μία προσωπική οπτική γωνία.
  • Κατανοεί τη σημασία και τη λειτουργία απαραίτητων συστατικών της υποκριτικής τέχνης, όπως η παρατήρηση, η συγκέντρωση, η φαντασία, και η ερμηνεία και να διαχειρίζεται βασικές ασκήσεις αυτοσχεδιασμού.
  • Αναφέρει σύγχρονες τάσεις στον χώρο των παραστατικών τεχνών, στο βαθμό που αυτές καθορίζουν τη σκηνοθετική και υποκριτική διαδικασία (π.χ. θέατρο επινόησης, μεταδραματικό θέατρο, cyber performance, κ.ο.κ).
 
Προαπαιτούμενα:

Επιτυχής συμπλήρωση των Θεματικών Ενοτήτων ΘΣΠ 50 («Ιστορία του Θεάτρου») και ΘΣΠ 51 («Στοιχεία θεωρίας του θεάτρου»).


Μέθοδοι διδασκαλίας:

Καθοδηγούμενη αυτοδιδασκαλία μέσω:

(α) Οδηγών Μελέτης, Ασκήσεων Αυτοαξιολόγησης και Εκπαιδευτικών Δραστηριοτήτων με σαφή χρονοδιαγράμματα και ορόσημα
(β) Γραπτών εργασιών, οι οποίες συντείνουν στην κριτική προσέγγιση της ύλης
(γ) Ομαδικών Συμβουλευτικών Συναντήσεων
(δ) Αξιοποίησης των δυνατοτήτων επικοινωνίας και διάθεσης εκπαιδευτικού υλικού μέσω της πλατφόρμας ασύγχρονης τηλεκπαίδευσης (eClass) του Ανοιχτού Πανεπιστημίου Κύπρου
(ε) Ηλεκτρονικών μαθημάτων και σεμιναρίων μέσω της συγχρονικής πλατφόρμας τηλεκπαίδευσης Βlackboard Collaborate.


Τρόποι αξιολόγησης:

Τέσσερεις (4) γραπτές εργασίες και γραπτή τελική εξέταση με την ολοκλήρωση της Θεματικής Ενότητας.


Υποχρεωτικά Εγχειρίδια

  • Στανισλάβσκι, Κονσταντίν. Ένας Ηθοποιός Δημιουργείται. Αθήνα: Γκόνης, 1999.
  • Sidiropoulou, Avra. Authoring Performance: the Director in Contemporary Theatre. New York: Palgrave Macmillan, 2011. 
  • Χ. Ίψεν. Η Κυρά της Θάλασσας (Εκδ. Νεφέλη)-μετ. Μαργαρίτα Μέλμπεργκ.
  • A. Μίλλερ. Ο Θάνατος του Εμποράκου (Εκδ. Πατάκη)-μετ. Ερρίκος Μπελιές
  • Σαίξπηρ, Με το Ίδιο Μέτρο (Εκδ. Κέδρος) –μετ. Ερρίκος Μπελιές
 

Βιβλιογραφία Επιλογής

Αγγλόφωνη βιβλιογραφία

  • Bloom, Michael. Thinking Like a Director: A Practical Handbook. New York: Faber and Faber, 2001.
  • Bogart, Anne. A Director Prepares. London: Routledge, 2001.
  • Cole, Toby, and Helen K. Chinoy, eds. Actors on Acting. New York: Crown Publishers, 1970.
  • _________, eds. Directors on Directing. The Bobbs-Merrill Company, Inc.,1963.
  • Cohen, Robert and John Harrop, eds. Creative Play Direction. (2nd Edition). Upper Saddle River, New Jersey: Prentice Hall, 1983.
  • Craig, Edward Gordon. On The Art of the Theatre. 1911. Edited by Franc Champerlain. London and New York: Routledge, 2009.
  • Dezseran, Louis. The Student Actor’s Handbook. Theatre Games and Exercises. Mountain View, California: Mayfield Pub Company, 1975.
  • Heddon, Deirdre, and Jane Milling. Devising Performance. A Critical History. New York: Palgrave, 2006. 
  • Hodge, Alison. Twentieth Century Actor Training. London; New York: Routledge, 2000.
  • Hodge, Francis and Michael McLain. Play Directing; Analysis, Communication, and Style. (Sixth edition) Boston: Pearson-Allyn and Bacon, 2005. 
  • Innes, Christopher and Maria Shevtsova, eds. The Cambridge Introduction to Theatre Directing. Cambridge: Cambridge University Press, 2013.  
  • Meyer-Dinkgrafe, Daniel. Approaches to Acting. London and New York: Continuum, 2001.
  • Mitter, Shomit, and Maria Shevtsova, eds. Fifty Key Theatre Directors. London and New York: Routledge, 2005.
  • Mitter, Shomit. Systems of Rehearsal. Stanislavsky, Brecht, Grotowski, and Brook. London and New York: Routledge, 1992. 
  • Panet, Brigid. Essential Acting. London and New York: Routledge, 2009. 
  • Rees, Mandy and John Staniunas. Between Director and Actor: Strategies for Effective Performance. London: Heinemann Drama, 2002.  
  • Pavis, Patrice. Contemporary Mise-en-Scene. London: Routledge, 2013.
  • Zarrilli, Phillip. Acting (Re)Considered. London and New York: Routledge, 2002. 
 


Ελληνόφωνη Βιβλιογραφία

  • Αρτώ, Αντονέν. Το Θέατρο και το Είδωλό του. Αθήνα: Δωδώνη, 1992.
  • Βablet, D. Iστορία Σύγχρονης Σκηνοθεσίας. 1ος τόμος: 1887-1914. Θεσσαλονίκη: University Studio Press, 2008. 
  • Γκροτόφσκι, Γιέρζι. Για Ένα Φτωχό Θέατρο. Αθήνα: Θεωρία, 1982.
  • Μάμετ, Ντέιβιντ. Προς τον Ηθοποιό. Αθήνα: Πατάκη, 2002.
  • Μάτεσις, Παύλος, επιμ. Αρχιτέκτονες του Σύγχρονου Θεάτρου. Αθήνα: Δωδώνη, 1990.
  • Mέγιερχολντ, B.E. Kείμενα για το Θέατρο. Αθήνα: Ιθάκη, 1982.
  • Μπρουκ, Πήτερ. Ένας Άλλος Κόσμος: 40 Χρόνια Θεατρικής Αναζήτησης 1947-1987. Αθήνα: Εστία, 1999.
  • Μπρουκ, Πήτερ. Η Ανοιχτή Πόρτα. Αθήνα: Κοάν, 2007.
  • Παβίς, Πατρίς. Λεξικό του Θεάτρου. Αθήνα: Gutenberg, 2006.
  • Πατσαλίδης, Σάββας. Από την Αναπαράσταση στην Παράσταση. Αθήνα: Ελληνικά Γράμματα, 2004.
  • Τσέχοφ, Μάικλ. Για τον Ηθοποιό. Αθήνα: Μεταίχμιο, 2008.
  • Χάουαρντ, Πάμελα. Τι Είναι Σκηνογραφία. Αθήνα: Επίκεντρο-Παρατηρητής, 2006.
 



Θεατρικές Σπουδές

Διδάσκοντες

Τμήματα




Επιστροφή

Δ Τ Τ Π Π Σ spacerheight22 Κ
           
1
 
2
 
3
 
4
 
5
 
6
 
7
 
8
 
9
 
10
 
11
 
12
 
13
 
14
 
15
 
16
 
17
 
18
 
19
 
20
 
21
 
22
 
23
 
24
 
25
 
26
 
27
 
28
 
29
 
30
 
31